Mai

De Mai, de Mai oweih, oweih! De schütt us in de Knoaken. Dat Harte koppheistert in einer Tour un bringt dat Blaut taun Koaken.

Dat heit, dat gellt för junge Lüe.
De Ohlen sind tofree,
wenn Rügge un Kneie öhr nich weihdaut
un hebbt ok süss kein Leiden.

De Maiboom weerd nu jüst upestellt,
un alle Lüe kurmt taun Danzen.
De Bööme wieset stolz öhr junget Greun,
de Kinner öhren neien Ranzen.

Oh Mai, du rukst so wunnerboar
mit all dienen schönen Blomen,
un ok de Schwiene daut öhr Bestet
un frätet sick dicke mit Flomen.